Yine geldi günlerdir birikmiş olan derdin boşalma zamanı. İstesek de istemesek de birikince vuruyor insanın zihnine ve bedenine artık. Yoruluyor beden, durgunlaşıyor beyin. Duygusal bir şarkının tetiklemesine bakıyor sadece. Dinleyince de freni patlamış kamyon misali üzerine üzerine geliyor tüm yaşanmışlıklar.
Kaçmak istiyorsun, kaçamıyorsun...
Ya da istemiyorsun. Bunu da tam olarak bilemiyorsun.

Öyle bitkisel yaşama bağlı gibi durgunlaşıp kalıyorsun sadece. Ne olup ne olacağının önemi yok. Bir şeyler yapası gelmiyor insanın. Durup öylece dalmak iyi geliyor sadece. Hayatı sorguluyorsun biraz. Kimim, neyim, ne yapacağım... Klişe konularda klişe cevaplardan öteye gidemiyorsun ama yapıyorsun yine. Gereksiz şeyler gibi geliyor ama gerekli ki yapılıyor. Böyle rahat olunuyorsa böyle yapmak gerek demek ki. Yoksa neden yapalım ki bu saçma davranışları.

Her neyse...

Güzel bir manzara da olsa keşke. Bakacak derin anlamlı bir çift göz, bir cümle yazı, ya da birkaç manzara resmi. Bu birikmiş dert kanaması durana kadar beklemek gerek sadece. Eskiden parmağımı kestiğim zaman kanaması çabuk dursun diye sıkıp kanatırdım iyice. Damarlardaki kan bitince kanam dururdu bir süre ve o zamana kadar da yara üzeri pıhtılaşır ve damarlar kanla dolsa da kan akmazdı. Şimdi de öyle mi yapsam. Sevilen dertli bir şarkıyı tekrar tekrar dinlersem daha çabuk kurtulur muyum bu dertli düşüncelerden? Denemek lazım...

Leyla The Band - Yokluğunda
https://www.youtube.com/watch?v=49Kh1mS4Fhs