YALNIZ DEĞİLİZ
Öncelikle 34 yaşında ve çok iyi bir şirkette, iyi bir görevde olduğumu belirtmek isterim. Hayatımı, yaşayabildiğim derecede modern şartlarda yaşayıp, gece kulüplerinden, partilerden çok zevk alan, sosyal yaşantısı çok renkli bir hanım olduğumu da. Sizlere sadece bir olay değil, birbirini takip eden birkaç olayı anlatmaya çalışacam.
Aslında yıllardır bunları unutmaya çalışmış ve en yakınlarımla bile paylaşmaya cesaret edememiştim. Ama sizlerin hikayelerini okuduktan sonra, benim yaşadıklarımın ne kadar gerçek ve de aslında ne kadar ürkütücü olduklarını bir kez daha kavradım.
Bizler, asla yalnız değiliz...

5 yaşlarındayken geceleri korkuyla uyanır hale geldim. Sebebi belirsizdi..Hatırladığım tek şey gece yatağa yatıp, gözlerimi kapatmaya korktuğum.. Bir anda kapının arasından yattığım odayı kara kara ağır, bulutumsu şeyler kaplıyordu ve ben nefes alamıyordum. Bu olaylar her gece olmaya başladı. Kimseyi bunlara inandıramadım. Çocukça kapris sandılar. Ve her ne sandılar ise... Bilemiyorum.

En sonunda odama gitmeye korkar hale geldim. Çünkü beni orada bekleyen, görünmeyen, ağır bir şey vardı... Gecelerim ağlamakla ve korkuyla geçmeye başlamıştı ki...
Ailem (Annem Yugoslav Arnavut, babam Yunan asıllıdır) batıl inançlara sahip değildir... Öyle oldukları halde, eve yaşlı birini getirip, kurşun döktürdüler, okuttular, bir süre boynumda küçük bir Kur'an taşıdım. Sonra yavaş yavaş bitti bu olay...
Bu bir karabasan mıydı? Bilmiyorum. Halen bilemiyorum...