Hayat bir kelebeğin kanatlarında uçmak gibi riskli. Hassas bir dünya burası. Her an kanat kopacakmış gibi yaşıyoruz farkında olmadan. Kanat kopmasa da bir günlük hayatımız var. Sadece 1 günlük! Ve biz, bu bir günü korku ve endişeyle geçiriyoruz. Çırpınıyoruz, çabalıyoruz, en sonunda yine düşüyoruz. Düşeceğimizi de biliyoruz. Sizce değer mi buna? Bu dünyada sonu bilinen bir şey için, yine bu dünyada sonsuzluğa hazırlanmak ne kadar mantıklı olabilir ki? Eninde sonunda düşeceğiz hepimiz. Belki 1 saat sonra, belki 1 gün sonra...

Ama düşeceğiz elbet... Kaçış yok!

Bu bir günlük ömür için kimseyi kırmaya da değmez. Olumsuzlukları düşünmek yerine güzellikleri düşünmek varken, kötülüğü düşünmek yerine iyiliği düşünmek varken, neden bu kısa hayatı zehir ediyoruz ki?