Köy hayatı ne güzeldi. Geceleri uzayın derinliklerine bakardık doyasıya. Onbinlerce yıldız ışıl ışıl parlardı o karanlıkta. Bazen de ay o kadar parlak ve yakın olurdu ki elimizi atsak dokunacakmışız gibi gelirdi. Tertemizdi hava, toz yoktu duman yoktu. Ayın fazla parlak olmadığı ya da bulutların arkasında kaldığı zamanlarda kör karanlık olurdu her yer. 50 adım ötedeki eve bile el feneriyle giderdik. Şimdi şehir hayatının rahatlığı alıyor elimizden o güzelim duyguları...