ben sevgilinin zeki çevik ahlaklı eğlenceli güzel bakımlı uzun boylu zengin nazik ve tamam aşkım yine sen haklısın diyenini severim...:D

Olamaz. Dünya düz çünkü :)

"mutluluktan devşirme"
simsiyah hüzünlerim var benim...
haaa bir de...
sarılamayacak kadar deriiinn...
"yaralarım"

Benim Yaşantım, Hiçbir Zaman Toz Pembe Olmadı. Onu Hep BEN Boyadım.. Mantık Ve Yürek Fırçamla Gökkuşağına.. Bu Yüzdendir Sağlam Duruşum.. Kapak Olsun Kahpe Dünyaya İnsanlara Gülüşüm...

Yaknızlık çok iyidir bence. Derdin tasan az olur. Uğraşacağin insan az olur. Kafa dinlersin. Yardımına gelen de olmaz tabi ama ne bileyim. Yine de güzel bence. İnsanlarla uğraşmak çok yorucu..

EY RABBiM!
Garipten ah almaktan,
Kul hakkıyla ölmekten,
Düşman şerrinden,
Evlat kahrından,
Kabirdeki azaptan,
Cehennemde yanmaktan,
Senden başkasına muhtaç olmaktan,
Dünyaya köle, nefsimize esir olmaktan sana sığınıyoruz. Bizi muhafaza eyle amin
Hayırlı Cumalar.

ellerini.. sonra sustuğun yerleri.. en uzun sessizliğin ardından ellerini ve gözlerini.. karanlığa bırakmadan. karanlıkta bırakmadan.. o filmi hiç unutmadan.. tatlının ardından tuzlu, tuzlunun ardından tatlı, sonra tekrar tatlı, ardından yine tuzlu yer gibi.. susmadan, susayarak, iştahla, göğsümden açılarak.. tekrar tekrar eve dönerken, gece gündüz evleri tekrar tekrar yıkarken, evsiz kedilerin ar...
Devamını oku...

hani diyor ya Neşet Baba; ... “uyku girmez gözüne, gönLü viran oLanın” ` çok doğru Lan, - bi zamanLar onsuz bi dakika geçmesin diye dua ederken, ... daha sonra aynı kişiyi unutmak için her gece dua ediyosun. ` uyumuyosak bi nedeni var oLum, .. ne diyeLim ; “ S*ktir Et! “ - ALLAH GÖNÜL RAHATLIĞI VERSİN...

ortak bir şarkımız vardı seninle nefesin nefesime şimdi ne nefesime karışıyor nefesin nede kulağıma geliyor sesin ama ben nezaman bu şarkıyı duysam bir anda bir yerlerde bir kere daha kesiliyor nefesim zaten seni bana hatırlatan herşey benim ölüm sebebim keşke gitmeseydin demiyeceğim çünkü sen bende kalmak istediğin kadar benimdin ve yüreğinin beni istediği sürece beni sevebilirdin birinin hayatın...
Devamını oku...

O büyük aldanmacadan bahsediyorum aslında, o büyük illüzyondan. Kendimizi bir şey sanarak yaşadığımız bir hayatta kaplayamadığımız yerlerden, daracık yerlerden bahsediyorum. Doğru kalarak doğrulabileceğimizi sandığımız ama o beli hiç bir şekilde doğrultamadığımız o büyük kurmacadan...

Huzur belki de sadece nesnelere özgü, sadece onlarda bulunan bir duyguydu. İnsana ait olamazdı. İnsan bun bilmeden, onu, huzuru arayarak ve asla bulamayarak yaşıyor ve sonunda ölüyordu...

Her şeyin ve herkesin kötü olduğunu düşünmekten daha güçlü bir duvar yoktur bu hayatta. O duvarın arkasına saklandıysan her an tetiktesin demektir, sana yönelecek her tehlikeyi kolayca sezebilir, savaşabilir ya da kaçabilirsin demektir. Her şeyin güzel olacağına inanmak, buna onu da da inandırmak sığındığımız duvarları yıkar, rüzgarla dağılıp eriyecek bir kum tepesinden, toz yığınından farkımız ka...
Devamını oku...

Beni ençok anlatamamak yordu.Herkes bu kadar konuşurken kime ne anlatabilirdim zaten? Herkes birbirinden gitgide uzaklaşırken , kimin yanına sokulup huzur bulabilirdim..?

Bir noktadan sonra hayat sanki şöyle der:
Kabullen artık. Kırılan hep sen olacaksın. Kırılan, yorulan ve yitiren sen olacaksın.
Bazıları böyledir. Karşı geldikçe daha fazla örselenir. Sen onlardansın.
Sen o güçlü ve umursamaz ve de kırılmaz olanlardan olamayacaksın.
Kabullen bunu. Israr etme kırmakta. Sen kimseyi kıramayacaksın...

Yine de, belki bir yerlerde hala geç kalmadığımız bir hikaye kalmıştır başlamak için bizi bekleyen. Neden olmasın? Yaşamaya katlanmamız sırf bu yüzdendir belki de. İnanmaktan vazgeçmediğimiz içindir...

Çizgiler. Yüzümüzde beliren çizgiler, hayatımızla, geçmişimizle aramıza çizilen bir sınır belki de. Gitgide derinleşen, uçuruma dönüşen ve oraya bir daha dönülemeyeceğini suratımıza haykıran sınırlardır belki de yüzlerde beliren çizgiler...

Çocuklar ölüyor ulan, görmüyor musunuz, çocuklar ölüyor! Beş para etmez amaçlarınız, hırslarınız ve kötü kalpleriniz uğruna dünyayı getirdiğiniz hale bakın! Ve böyle bir dünyadan nemalanmak uğruna harcadığınız kendinize dönüp bir bakın...

Yaşarken yanında olamadıklarımızın cenazesini görev bilip akın ediyoruz oraya. Vefa yarışına giriyoruz. Kazanan yok o yarışta. Samimiyetsiz, densiz, yersiz bir kalabalık...

Bize düşen, düştüğümüz yerde beklemek oldu hep. Bekleyecektik ve beklenenler asla gelmeyecekti. Gelecek dedikleri şey, olmayanlar, gelmeyenler ve kaybedilenler üzerine inşa edilecekti. Soğuk, karanlık, yalnız ve tedirgin koridorların çatlak duvarlarına asılmış birer gölgeydik bu hayatta. Bir fotoğraf kadrajının dışında bırakılmış sevimsiz bir detay, devam zorunluluğu olmayan sıkıcı bir derstik. Öğ...
Devamını oku...

- Annen var mı senin? - Var tabiî. - Ne iş yapar? - Çamaşıra gidiyor. - Sen ne olacaksın büyüyünce? - Ben mi? dedi. Gözlerini gözüme kaldırdı. İkimiz de mavi mavi baktık. -Ben, dedi, boyacı olacağım. - Ne boyacısı? - Kundura boyacısı. - Neden kundura boyacısı? - Ya ne olayım? - Doktor ol, dedim. - Olmam, dedi. - Neden ? - Olmam işte. - Neden ama? - Doktoru sevmem ki. - Olur mu ya? Bak, dedim. Dokt...
Devamını oku...