Her şey biter zamanla, ama düşünceler baki kalır.
Bir bakarsın her şey bitmiş bir anda.
"Senin için ölürüm"ler çöp olmuş.
O masalsı aşklar gerçekten de masalmış der insan.
Üzülür...
Kırılır...
Bir burukluk kaplar yüreğini.

Bu muydu yaşamanın gayesi?
Verilen onca emek, bunun için miydi?
Hiç için miydi?
Neden herkes normalmiş gibi devam ediyor yaşamına?
Neden hiçbir şey yokmuş gibi davranıyorlar?
Neden mutluymuş gibi görünmeye çalışıyorlar?
Ve neden hep üzgün olduklarını söylüyorlar?

Çok garip insanlar. Yukarıdan bakınca karınca sürüsü gibi koşuşturup duruyorlar gözümün önünde. İzliyorum, sadece izliyorum ne yaptıklarını. Ama hiç anlamıyorum....